Kado, czyli droga kwiatów

aisergu — Wed, 28 Dec 2011 09:44:31 +0000

Charakterystyczne dla społeczeństwa japońskiego jest to, że właściwie każdy element kultury i sztuki podporządkowywali zasadzie wabi- sabi, więc jako podstawowe inspiracje stanowiło dla nich założenie o prostocie i skromności oraz skupianiu się na detalach, podkreślając naturalną niedoskonałość otaczających ich przedmiotów. Ślady tego możemy z powodzeniem odnaleźć w ikebanie, japońskiej sztuce układania kwiatów, która swoją niepowtarzalną estetyką zachwyca po dziś dzień. Ikebana, co w języku japońskim znaczy żyjące kwiaty, jest traktowana jako jedna z gałęzi sztuki, na równi z malarstwem czy literaturą. Japończycy, będący perfekcjonistami, stworzyli w ramach ikebany wiele stylów, którym nadano znaczenie zarówno w wymiarze ich zastosowania jak i materiałów, używanych w organizacji kompozycji. To, co jest charakterystyczne dla japońskiej sztuki układania kwiatów, to podejście holistyczne, typowe dla społeczeństwa japońskiego, w układaniu kompozycji. W kompozycji liczą się zarówno same kwiaty, jak i donice, wazony oraz dodatki, które nie tyle są uzupełnieniem czy ramą, ale stanowią jej integralny element. W przeciwieństwie do tego, jak zazwyczaj komponujemy bukiety, stawiając na różnorodność i przepych, ikebana wykorzystuje harmonię, linearność konstrukcji, kolorze, rytmie i różnorodności faktur. W japońskiej sztuce układania kwiatów istotnym elementem jest również symbolizm, który bardzo często organizuje całe kompozycje. Powstanie ikebany datuje się na XV wiek, wskazując na postać mnicha Senkei Ikenobo jako prekursora kwiatowej estetyki. Początków japońskiej sztuki układania kwiatów można doszukiwać się właśnie w fakcie, że początkowo kwiaty wykorzystywano przede wszystkim do dekorowania świątyń buddyjskich, co prawdopodobnie zainspirowało ludzi do stosowania elementów filozofii buddyzmu w organizowaniu ich najbliższej przestrzeni. Ikebana jest nie tylko japońską sztuką układania kwiatów. Dla wielu ludzi jest to hobby, któremu poświęcili całe życie. Ponadto, jak wiele elementów sztuki i estetyki japońskiej, ikebana staje się dziś inspiracją dla architektów czy projektantów, niezmiennie fascynując swoją niepowtarzalną estetyką.

Uprzejmość w japońskim domu

aisergu — Wed, 28 Dec 2011 09:43:18 +0000

Udając się do Japonii, należy pamiętać, a przede wszystkim zaznajomić się, z podstawami japońskiej etykiety. Oczywiście Japończycy goszczący nas w domu pamiętają, że jesteśmy obcokrajowcami i wywodzimy się z zupełnie innej kultury, przymykając oko na wiele rzeczy, ale warto znać podstawowe zasady zachowania się korzystając z japońskiej gościny, by już na wstępnie nie zrobić gafy.
Korzystając zaproszenia Japończyka, by odwiedzić go w domu, powinno się pamiętać o kilku ważnych zasadach. Przede wszystkim na samym początku witamy się z rodziną. Lepiej wykorzystać w tym celu ukłon, bo choć Japończycy znają europejski zwyczaj witania się z uściśnięciem dłoni, będąc w towarzystwie nie wypada forsować swoich, zupełnie egzotycznych dla Japończyków zwyczajów. Szczególnie, gdy korzystamy z gościny.
Zwyczajem jest również przynoszenie ze sobą drobnych prezentów. Dobrze widziane jest przyniesienie przygotowanego przez siebie jedzenia, który jest specjałem kulinarnym typowym dla naszej domowej kuchni, charakterystycznym dla regionu lub kraju. Bardzo łatwo jest popełnić gafę siedząc przy samym stole japońskim, związaną wyłącznie ze zwyczajami jedzenia. Warto zaznajomić się z tymi zasadami, nim zagościmy przy japońskim stole. Co prawda Japończyk w reakcji na naszą niewiedze i nieporadność najwyżej zachichocze i raczej nie powie wprost, co takiego źle zrobiliśmy, co wynika z ich grzeczności w stosunku do gości, ale ograniczanie takich sytuacji do minimum jest zdecydowanie w dobrym tonie.
Typowym zajęciem w sytuacji, kiedy odwiedzamy znajomych Japończyków w ich domu, jest rozmowa. Powinniśmy się pohamować wtedy z silnymi emocjami oraz kontrowersyjnymi opiniami, ponieważ Japończycy nie są aż tak wylewni towarzyskich rozmowach jak Europejczycy. W japońskiej dyskusji możemy wyróżnić dwa style opinii- honne oraz tatemae. Honne to tak zwana prawdziwa opinia, ale w stosunku do gości najczęściej korzysta się z tatemae, które jest opinią kierowana pod rozmówcę. Jest to stosowane z czystej kurtuazji i przyjętego konwenansu. Przed skorzystaniem z zaproszenia do japońskiego domu, naprawdę warto zaznajomić się z tymi zasadami. To pozwoli już na wstępie wywrzeć dobre wrażenie w miejsce wzbudzania cichego chichotu.

Pociągiem przez Japonię

aisergu — Wed, 28 Dec 2011 09:39:37 +0000

Japonia jest z naprawdę fascynującym miejscem. Ze względu na charakterystyczne położenie i dużą rozpiętość szerokości geograficznych, którymi opisuje się północne i południowe krańce wysp japońskich, można tu zachwycić się zarówno subtropikalnym klimatem Okinawy jak i mroźnymi zimami i górzystym terenem Hokkaido. Chcąc zobaczyć choć kilka z wielu obliczy Japonii, warto zdecydować się na dłuższy pobyt i poświecić czas na podróżowanie wzdłuż kraju. Najwygodniejszym sposobem przemieszczania się na terenie Japonii jest skorzystanie z japońskich linii kolejowych. Kolej w Japonii jest bardzo rozwinięta i stanowi bodajże najwygodniejszy sposób przemieszczania się po terenie kraju, niezależnie od tego, czy planujemy w jak najkrótszym czasie przejechać z jednego krańca wysp na drugi, czy po prostu dostać się w konkretne miejsce. Japońskie linie kolejowe, z myślą o zagranicznych turystach odwiedzających ich kraj, wydają tak zwany Japan Rail Pass, który jest swojego rodzaju przepustką na korzystanie ze wszystkich połączeń kolejowych w określonym czasie. JPR występuje w dwóch wersjach: zwykłej oraz zielonej. Jest to karnet przeznaczony wyłącznie dla obcokrajowców, który uprawnia do nieograniczonego poruszania się po terenie Japonii w określonym czasie i korzystanie z różnych spółek transportu kolejowego. Japońska kolej jest zorganizowana w bardzo przemyślany, a co ważniejsze, funkcjonalny sposób. Cały kraj jest podzielony na sześć regionów, z czego każdy region obsługuje jedna, konkretna spółka kolejowa. Mimo tego japońska kolej funkcjonuje perfekcyjnie, a spóźnienia są naprawdę rzadkością. Żartuje się, że w Japonii według pociągów można wręcz ustawiać zegarki. Japanese Rail Pass jest wydawany w większości oddziałów japońskich linii kolejowych podstawie zakupionej legitymacji, którą można uzyskać jedynie poza granicami kraju. Istnieje wiele wariantów legitymacji, a ich ceny są uzależnione od pakietu, które obejmuje oraz długości naszego pobytu. Najbardziej aktualne informacje na ten temat można uzyskać za pośrednictwem strony internetowej JPR. Mimo, że zaopatrzenie się w Japanese Rail Pass wymaga odrobiny wysiłku, korzyści z jego posiadania będziemy doceniać jeszcze długo po powrocie z Japonii.

Mentalność Japończyków

aisergu — Wed, 28 Dec 2011 09:38:33 +0000

Podejście Japończyków do życia i estetyki jest bardzo specyficzne. Szczególnie z perspektywy przedstawicieli kultur zachodnich. Japońska mentalność można scharakteryzować używając pojęcia wabi- sabi, które oddaje wszystko to, co rzeczywiście kojarzymy z tradycyjna kulturą japońską. Wabi-sabi to pewien sposób pojmowania i przedstawiania otaczającego Japończyka świata, charakteryzujący się ascetycznym, prostym spojrzeniem. Japońska estetyka zdecydowanie rożni się od europejskiego malarstwa czy literatury. Japończycy, zgodnie z wabi- sabi, doceniają piękno rzeczy niedoskonałych, nietrwałych i niekompletnych. Korzeni tej zasady możemy się doszukiwać w filozofii zen oraz buddyzmie, które w znaczący sposób wpływały na kształtowanie się japońskiej mentalności. Uważa się, że pierwszymi osobami praktykującymi wabi- sabi byli właśnie kapłani, mistrzowie i zakonnicy, który praktykowali zen. Buddyzm, wywodzący się pierwotnie z Indii, za pośrednictwem Chin trafił do Japonii około dwunastego wieku, gdzie w przeciągu następnych wieków funkcjonował jako religia, uzupełniona o pierwotny dla Japonii system wierzeń shinto. To, co zostało zaczerpnięte do wabi-sabi to założenia, że wszystko jest nietrwałe, a rzeczy nas otaczające niekompletne i niedoskonałe. Należy to zaakceptować i cieszyć się nawet najprostszymi rzeczami, bo właśnie w ich niekompletności i niedoskonałości tkwi piękno. Wabi-sabi jest sposobem patrzenia na materialną, otaczającą nas rzeczywistość. Jest akceptacją natury i docenianiem jej piękna. To, co jest nieregularne, skromne i proste, przedstawia najwyższą wartość, więc ludzie powinni korzystając z tych wskazówek, wieść swoje życie, dążąc do takiego ideału zakładającego niedoskonałość. Ślady wabi-sabi możemy znaleźć w dosłownie każdym elemencie życia japońskiego. Zauważalna dominująca prostota i skromność są obecne zarówno w wyglądzie japońskich domów, tradycyjnej kuchni czy skromności japońskiego społeczeństwie w kontaktach z innymi. To zasada, która organizuje tradycyjny wizerunek Japonii, który tak bardzo nas fascynuje.

Koci symbol Japonii

aisergu — Wed, 28 Dec 2011 09:37:31 +0000

Z Japonią kojarzy się wiele symboli. Najczęściej nawiązują one do historii bądź kultury japońskiego społeczeństwa. Jednym z takich symboli, spopularyzowanym nie tylko na terenie wysp japońskich, ale również funkcjonujące poza granicami kraju, jest wizerunek kota z uniesioną łapką. Nazywa się go języku japońskim maneki neko, co znaczy tyle, co kot wabiący, zapraszający.
Pierwotnie najczęściej były to figurki, choć dzisiaj ten wizerunek zdobi zarówno różnego rodzaju gadżety jak i ubrania, rysunki czy nawet tatuaże. Najbardziej typowym wizerunkiem jest siedzący kot, z uniesioną na wysokości ucha jedną łapką. Najczęściej lewą. Taka kocia figurka z uniesioną lewą łapką jest w Japonii stawiana szczególnie przy wejściach do restauracji, hoteli czy domów. Wierzy się, że jest to talizman przyciągający szczęście i gości. Spotyka się również figurki z uniesioną prawą łapką, które mają przynosić szczęście w pieniądzach. Niekiedy można natknąć się na wizerunki kotów z uniesionymi obiema łapkami. To, jakim konkretnie figurka jest talizmanem, zależy również od jego koloru. Najpopularniejszą wersją jest trójkolorowy kotek z krótkim ogonem, nawiązujący do typowo japońskiej rasy kotów Bobtail. Takie umaszczenie określa się mianem trikolor, a w języku japońskim mike neko. Wierzy się, że przynoszą one szczęście właścicielom, dlatego często obdarowuje się nimi bliskie osoby. Drugą w popularności wersją japońskich figurek maneki neko jest kot w białym umaszczeniu. Czarny, zdecydowanie rzadziej spotykany, ma być amuletem przeciw złu. Spotyka się również maneki neko pomalowane na złoto, które mają przyciągać bogactwo, czerwone chroniące przed chorobami i staropanieństwem lub nawet różowe, mające zapewnić powodzenie w miłości.
Geneza powstania tego symbolu nie jest do końca znana. Aktualnie funkcjonuje kilka legend i opowiadań. Każda jest zgodna w jednym- japońskie maneki neko symbolizują zawsze szczęście, gestem łapki zapraszając wyłącznie to, co dobre, do domu. Ten koci symbol jest bardzo popularny w Japonii. Jest również chętnie kupowany pod rożnymi postaciami przez turystów odwiedzających Japonię.

Trzy style kuchni japońskiej

aisergu — Wed, 28 Dec 2011 09:36:26 +0000

Od najdawniejszych lat podstawą, a zarazem myślą przewodnią, zarówno dla kultury jak i kuchni japońskiej były dwa słowa- skromność i prostota. Wabi i sabi. Te dwa słowa, a zarazem dwie zasady, właściwie charakteryzują i organizują każdy aspekt tradycyjnego życia japońskiego. Ich odzwierciedlenia możemy z powodzeniem doszukiwać się również w kuchni, tak charakterystycznej dla Japończyków.
Kuchnia japońska, tak jak i inne kuchnie narodowościowe, jest swoistym zapisem historii tego kraju, szczególnie tej dotyczącej mniej znaczącej, biedniejszej części społeczeństwa. W okresie epoki Edo, kiedy Japonią niepodzielnie rządzili szoguni z rodu Tokugawa, w kuchni japońskiej, podobnie jak w samej kulturze oraz religii, istniały obok siebie dwa nurty. Były to nihon ryori, czyli tradycyjne dania japońskie, oraz shippoku ryori, odpowiednik kuchni chińskiej, która wraz z elementami kultury i religii zakorzeniła się na stałe na terenie Japonii. Jeszcze na początku siedemnastego wieku Japonia sporadycznie utrzymywała kontakty handlowe z Portugalczykami oraz Holendrami. Jednak w 1639 szoguni z rodu Tokugawa podjęli decyzję o całkowitej izolacji kraju i zamknęli Japonię zarówno dla obcokrajowców jak i zagranicznych towarów. Kontakty handlowe prowadzono jedynie poprzez wydzielone i ściśle kontrolowane przez rząd japoński faktorie.
W tej izolacji Japonia trwała do 1853 roku, kiedy rząd USA, szukając nowych rynków zbytu i nowych portów oraz baz handlowych w tej części świata, wysłał do Japonii wojskową ekspedycję. Pod wpływem kolejnych gróźb konfliktu zbrojnego, Japończycy ostatecznie ustąpili i zrezygnowali z polityki izolacyjnej kraju. Wkrótce, w ślad za USA, układy handlowe popisano z Rosją, Holandią, Francją i Wielką Brytanią.
Jedną z ważniejszych dat, które należy tu wymienić, jest rok 1868, kiedy to Japonia rzeczywiście otworzyła się na świat. To moment, kiedy w japońskiej kuchni pojawił się trzeci styl- yoshaku, czyli kuchnia europejska. Japończycy potrafili zachować harmonię między tym, co tradycyjne, a tym, co nowe. Kuchnia japońska jest dziś ceniona zarówno ze względu na jej estetykę i egzotykę, ale również na jej walory odżywcze.

Religijność po japońsku

aisergu — Wed, 28 Dec 2011 09:35:22 +0000

Japonia jest bardzo egzotycznym krajem również ze względu na samą mentalność Japończyków, która w zasadniczy sposób różni się o tej, która charakteryzuje cywilizacje zachodnie. Te różnice, typowe dla kultury japońskiej, wynikają przede wszystkim ze specyficznej mieszanki różnego rodzaju religii, które miały wpływ na rozwój tamtejszej kultury holistycznej.
Przez wieki dominujące na terenie wysp japońskich religie zmieniały się dość płynnie. Pierwotną religią charakterystyczną dla Japonii jest szintoizm, który powstał na tym terenie w odosobnieniu, głównie przez izolacyjną politykę Japonii. Do zmian zaczęło odchodzić wraz z otwarciem się Japończyków na handel z sąsiadami. Na początku było to raczej związane z fascynacją Japończyków kulturą chińską, szczególnie widocznej na dworze cesarskim. Stukiem tego było przejmowanie również wierzeń typowych dla Chin. Około piątego wieku rdzenny dla Japonii szintoizm był wypierany przez konfucjanizm oraz buddyzm. Od tych ruchów Japończycy przejęli rytuały czczenia zmarłych przodków. Z buddyzmu zaczerpnięto ponadto podstawy filozofii i niektóre z obrzędów religijnych. Te dwa dominujące nurty jednak nie wyparły całkowicie szintoizmu, który jako religia panteistyczna, utożsamiała boga z przyrodą. Na ponad tysiąc lat buddyzm stał się dominującą religią w społeczeństwie japońskim, poniekąd wypierając pierwotny szintoizm. Jednak charakterystyczne dla Japończyków i ich mentalności było to, że z czasem te trzy silne nurty w społeczeństwie japońskim zaczęły łączyć się w jeden, dość spójny system filozoficzno-religijny.
Istotne zmiany społeczne nastąpiły na terenie Japonii wraz z okresem restoracji Meji, kiedy to podejmowano bardzo radykalne kroki, by zjednoczyć Japonię i wykształcić w społeczeństwie Japońskim poczucie spójności i jedności. W tym celu odwoływano się do szintoizmu, który jako pierwotna religia Japonii, miał być jednym z elementów jednoczących społeczeństwo. Szinto zostało przekształcone w religię państwową i tak rozwijało się pod patronatem rządu do 1945 roku. Najbardziej charakterystycznym elementem do 1945 roku było to, że japońskiego cesarza postrzegano jako potomka bogów, który czuwał nad całym społeczeństwem, pod którego opieką Japończycy pracowali wspólnie dla dobra narodu.

Dogadać się z Japończykiem

aisergu — Wed, 28 Dec 2011 09:33:23 +0000

Japonia jest niewątpliwie fascynującym miejscem ze względu na swoją egzotykę, jednak są momenty, kiedy sama odmienność społeczeństwa i japońskiej kultury potrafi rozczarować. Wielu Europejczyków, szczególnie fascynatów, myśli o Japonii jako o cudownym miejscu, pełnym fascynujących zakątków i niepowtarzalnych ludzi. W rzeczywistości okazuje się jednak, że różnice między samymi kulturami są na tyle rozbieżne, że potrafią zaskoczyć również w negatywny sposób. Należy pamiętać, że społeczeństwo japońskie należy do kultury kolektywistycznej, w której ludzie postrzegają się jako jeden funkcjonujący organizm. Nie jest to może deklarowane w dosłowny sposób przez każdego mieszkańca Japonii, ale w rzeczywistości ta głęboko zakorzeniona świadomość powoduje pewien ostracyzm w stosunku do obcokrajowców. Szczególnie odczuwają to obcokrajowcy mieszkający przez jakiś czas w Japonii, którzy zawsze, mimo swojej znajomości języka japońskiego i kultury, pozostają ganjinami, czyli obcymi. W dość zabawny sposób objawia się to szczególnie w nastawieniu Japończyków do obcokrajowca płynnie posługującego się językiem japońskim. Z jednej strony będą to popierać, bo przecież skoro jesteś w Japonii to musisz znać język, z drugiej natomiast Japończycy często dają odczuć, że sama znajomość japońskiego języka jeszcze o niczym nie świadczy. Fakt, że włada nim obcokrajowiec, jest zarówno powodem uznania, ponieważ udało mu się opanować tak trudny i wymagający język jak japoński, ale również i pobłażliwego traktowania, bo znajomość japońskiego wcale nie stawia obcokrajowca bliżej społeczeństwa, a tym bardziej nie przyczyni się do poznania Japończyków. Ganjinowie często słyszą, że nie powinni nawet próbować zrozumieć Japończyków, bo są obcokrajowcami, przez co z góry są skazani na klęskę. Japończycy są dość hermetycznym społeczeństwem, choć chcą uchodzić za otwartych na kultury zachodnie. Mimo że chętnie przejmują niektóre święta czy wręcz naśladują amerykanów, społeczeństwo japońskie lubi na każdym kroku podkreślać swoją indywidualność i unikatowość. Czy to ze względu na kulturę czy sam język, dla obcokrajowców bywa to dość zaskakujące. Aby w pełni cieszyć się Japonią, trzeba to po prostu zaakceptować.

Obcokrajowiec w Japonii

aisergu — Wed, 28 Dec 2011 09:29:27 +0000

Dla wielu osób odwiedzających Japonię jednym z większych problemów będzie stanowiła bariera językowa. W dzisiejszych czasach wydaje się, że znajomość języków europejskich, w tym angielskiego w tak rozwiniętym społeczeństwie jak japońskie nie powinna stanowić problemu, ale niestety nie wygląda to zbyt dobrze. Obcokrajowcy mają tam ciężko.
Przede wszystkim należy się pogodzić z faktem, że znajomość angielskiego w Japonii i możliwość dogadania się w tym języku kończy się najczęściej na lotnisku. Na znajomość angielskiego wśród Japończyków możemy jeszcze optymistycznie liczyć w hotelach i to wyłącznie w turystycznych miejscach. Dogadanie się w sklepie, taksówce czy zwyczajnie na ulicy będzie wymagała już elementarnej znajomości języka japońskiego. Więcej uda nam się zdziałać dogadując się łamana japońszczyzną i zdaniami czytanymi z rozmówek japońskich niż w miarę komunikatywnym angielskim, co jest spowodowane kilkoma czynnikami. Przede wszystkim Japończycy są z zasady raczej niewyedukowani w zakresie języków europejskich. Ze znajomością angielskiego nie jest dramatycznie wśród młodszej części społeczeństwa, jednak z powodu pewnych uwarunkowań kulturowych wyciągnięcie od Japończyka kilku zwrotów w łamanej angielszczyźnie jest wyzwaniem. Niestety panuje przekonanie, że obcokrajowiec wybierający się do Japonii musi znać język i to leży w jego interesie. Poza tym Japończycy mają raczej problemy z opanowaniem wymowy na przykład języka angielskiego, przez co nawet Japończyk, który płynnie posługuje się angielskim, będzie miał opory, by porozmawiać w tym języku z obcokrajowcem, co wynika również z generalnego nastawienia społeczeństwa japońskiego do ludzi zza granicy, którzy są postrzegani jako obcy.
Na szczęście w biletomatach i środkach komunikacji występuje podwójne nazewnictwo i spotyka się oznaczenia zarówno w języku japońskim jak i angielskim. Jest to spotykane w turystycznych rejonach, więc trzeba się liczyć z tym, że im dalej od centrum turystycznego życia, tym może być trudniej. Szczególnie dla europejczyków, dla których małym szokiem bywa brak nazw ulic. Niestety bariera językowa i odmienność kultury japońskiej to jedne z uroków wyjazdów do Japonii.

Kwiatowe święta Japonii

aisergu — Wed, 28 Dec 2011 09:28:17 +0000

Japończycy są specyficzni jeżeli chodzi o wybór świąt, które są obchodzone w tym kraju. Ze względu na to, że mają dość luźne podejście do religii, chętnie adaptowali niektóre święta, nawet jak obce ich kulturze, jak Boże Narodzenie. Stąd taka różnorodność w kalendarzu japońskich świąt. Jednak te najbardziej tradycyjne i charakterystyczne dla japońskiej kultury święta, są silnie związane ze zmieniającymi się porami roku oraz cyklem natury. Jednym z najbardziej charakterystycznych japońskich świąt jest hanami, święto Kwitnących Wiśni. Hanami w japońskim w wolnym tłumaczeniu to oglądanie kwiatów. Dla przeciętego Europejczyka może to być dość ekstrawaganckie święto, ale dla Japończyków jest doskonałą okazją do spotykania się podczas wiosennych pikników z przyjaciółmi. Popularne jest również organizowanie w tym czasie pikników firmowych, pozwalających na integrowanie pracowników podczas wspólnego posiłku i zabaw. Hanami jest również ogromną atrakcją turystyczną. Właściwie w całej Japonii kwitnące drzewka owocowe są spotykane na każdym kroku, co robi tym większe wrażenie w momencie, kiedy wszystkie zaczynają jednocześnie kwitnąć. Japończyków ogarnia wtedy istne kwiatowe szaleństwo. Ze względu na to, że Japonia rozpina się na wiele szerokości geograficznych, drzewka zaczynają kwitnąć falą poruszającą się z południa na północ, co jest relacjonowane w mediach na równi z bieżącymi wydarzeniami ze świta. Pierwsza oznaką zbliżającego się święta jest zakwitnięcie ume, czyli charakterystycznej śliwy japońskiej, które ma miejsce już pod koniec lutego. Jednak jest to dopiero preludium do okresu falowego kwitnięcia sakury, której Japonia zawdzięcza nazwę kraju Kwitnącej Wiśni. To magiczny okres w roku, kiedy wszystko, począwszy od poboczy autostrad po parki miejskie, mienią się setkami odcieni różu. Jest to również moment wyznaczający rozpoczęcie okresu praco polowych i sadzenia ryżu. Hanami jest jednym z najpopularniejszych świąt japońskich, również poza granicami kraju. Jest chętnie obchodzone zarówno przez rodowitych Japończyków jak i turystów przyjeżdżających do Japonii specjalnie z tej okazji. W większości wielkich miast jak Tokio, Osaka czy Kioto hanami wypada na przełomie marca oraz kwietnia.