Strona glownaJaponia
Czy wiesz ze...
Sam widzialem
Artykuły
Zielona Herbata
Język
GaleriaTest
O stronieLinkiKontakt
Księga Gości



Ogród japoński (nihon teien)
Ogrody w tradycyjnym japońskim stylu, można spotkać w domach prywatnych, w pobliżu zabytków, świątyniach buddyjskich czy parkach. Celem takiego ogrodu jest naśladowanie przyrody i współistnienie z nią. Chociaż zaprojektowane z niezwykłą precyzją i rozmachem, nie powinny okazywać widocznych śladów ingerencji człowieka.

Historia japońskich ogrodów rozpoczęła się w Chinach. W czasach dynastii Han, cesarz Wu Di w II wieku przed naszą erą stworzył ogród złożony z trzech małych wysepek reprezentujących Wyspy Nieśmiertelnych, którzy to byli głównymi bóstwami w Taoizmie. W 607 roku, cesarz Yang Di nawiązał stosunki z Japonią i otrzymał wysłannika z  Japonii. Ten to po powrocie założył pierwszy ogród w Japonii. Nie oznacza to, że w Japonii nie było żadnych ogrodów wcześniej. Niemniej jednak model Chiński zdominował japońskie ogrody. Styl japoński oraz chiński był mieszany, a w późniejszych czasach pojawiło się wiele modyfikacji. W XII wieku ogrody zaczęły być miejscem kontemplacji shogunów oraz samuraji. Projektantami ogrodów zostali kapłani.

W XVI wieku kiedy to ceremonia picia herbaty nabrała znaczenia w japońskiej kulturze, rozpoczął się rozkwit stylu prostoty. Proste i bezpretensjonalne ogrody były oznaką dobrego smaku. W okresie Edo profesjonalne ogrody stały się bardziej przystępne dzięki czemu nie tylko konkretne grupy społeczne miały dostęp do specjalnie zaprojektowanych ogrodów.  

Możemy wymienić kilka rodzajów ogrodów japońskich, które zawsze będzie łączyć prostota, harmonia, elegancja i brak symetrii, w których dusza człowieka może odpocząć, a dla umysłu staje się źródłem kontemplacji. 

Dwa główne style to Tsukiyama z małymi pagórkami, kamieniami symbolizującymi góry, stawami naśladującymi morza i jeziora oraz Karesansui - ascetyczny rodzaj suchego ogrodu ze żwirem przedstawiającym wodę, głazami upodabniającymi się do wysp a także piaskiem grabionym w sposób imitujący uderzające w nie fale. „Suche ogrody“ maja silny związek z buddyzmem i stanowią miejsce częstych medytacji.

Jeszcze innym typem ogrodu jest Chaniwa – ogród herbaciany, który służy do celebracji herbacianych ceremonii. Nieodłącznym elementem jest altana będąca miejscem parzenia i degustacji naparu. Zazwyczaj można znaleźć tam kamienne latarnie i baseniki służące gościom do symbolicznego obmycia się przed odprawianą ceremonią.

W klasycznym ogrodzie japońskim możemy znaleźć kilka niezbędnych elementów, które to mają odnaleźć ducha japońskich ogrodów: wodę (wnosi do ogrodu życie, niejednokrotnie zastąpiona żwirem), kamienie (symbolizujące niezmienność i trwałość przyrody). Głazy użyte do dekoracji ogrodu powinny mieć naturalną formę, taki sam kolor i fakturę. Kwiaty zastosowane są tylko jako pojedynczy akcent. Najczęściej używane rośliny to: azalie japońskie, klony palmowe, magnolie, wiśnie oraz peonie. W kwestii kolorystyki możemy mówić o dominacji zieleni z akcentami brązu i szarości. Klasyczne ogrody nie mogą się obejść bez kamiennych latarni oraz ścieżek ułożonych z pojedynczych płaskich kamieni.
 
Należy pamiętać o tym, że natura jest idealna sama w sobie, człowiek nie może kreować czegoś czego natura nie stworzyła sama. Na przykład nie wolno umieszczać w ogrodach kwadratowych oczek wodnych jako że takie nie występują w naturze. Każdy projektant stara się stworzyć wrażenie wielkiej przestrzeni jaką obejmuje projektowany ogród i tak skały będą naśladowały góry zaś wodne oczka jeziora

Ważnym elementem japońskich ogrodów jest to, że każdy sezon jest równie ważny, dlatego japoński ogród musi zachwycać zarówno wiosną jak i zimą.

Do opracowania powyższego materiału korzystałem z materiałów z następujących stron internetowych:
www.wikipedia.pl
www.jgarden.org
All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone. 2008 by Moja Japonia