               |
 Ikebana
Ikebana
(dosłownie: żyjące kwiaty), czyli japońska sztuka układania kwiatów
nazywana czasem Kado (droga
kwiatów), dąży do stworzenia harmonii
linearnej konstrukcji, rytmu i koloru. Sztuka ta to nie tylko
kompozycja z
kwiatów, ale i z łodyg, owoców, liści i gałązek. Ważne miejsce w
tworzeniu ikebany zajmują też wazony. Struktura japońskiej
kompozycji z kwiatów opiera się na trzech głównych punktach
symbolizujących
niebo, ziemię i człowieka. Ikebana to krok w filozofię rozwoju
zbliżenia
z naturą. Ikebana jest sztuką
w tym samym sensie co malarstwo lub rzeźbiarstwo. Zaawansowany rozwój
sztuki
florystycznej w Japonii był możliwy dzięki wielkiej miłości jaką
Japończycy
obdarzyli naturę. Wielu miłośników Ikebany
ogromną wagę przywiązuje do jej duchowego wymiaru. Pomaga żyć chwilą i
doceniać
naturę za jej piękno. Dzięki niej człowiek staje się bardziej
tolerancyjny i
cierpliwy w stosunku do natury oraz innych ludzi.
Ikebana
wzięła swój początek z rytualnego składania kwiatów w świątyniach
buddyjskich w
VI wieku. W tych raczej prostych kompozycjach, zarówno kwiaty, jak i
gałązki
skierowane były ku niebu na znak wiary. Bardziej wyrafinowany styl
układania
kwiatów zwany rikka,
rozwinął się w XVI wieku. Styl rikka,
mający odzwierciedlać wspaniałość przyrody opiera się na
założeniu, że kwiaty powinny obrazować Górę Sumeru,
mityczną górę która w kosmologii
buddyjskiej symbolizuje wszechświat. Styl ten jest pełen symboli.
Gałązki sosny na
przykład, symbolizują skały i kamienie, a białe chryzantemy oznaczają
rzekę lub
mały strumień. Ikebana jest przedmiotem nauczanym w
szkołach i na uniwersytetach. Zarówno mężczyźni jak i kobiety uczą się
tej sztuki, chociaż obecnie mężczyźni są
najbardziej znanymi mistrzami w tej dziedzinie. Ikebana to nie tylko
hobby, ale i zawód dla wielu Japończyków.   Do opracowania powyższego materiału korzystałem z materiałów z następujących stron internetowych: www.wikipedia.pl |
