Język japoński (日本語 nihongo lub nippongo) jest obecnie używany przez około 132 milionów mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach, przede wszystkim w Brazylii (1,5 miliona) oraz Stanach Zjednoczonych (1,2 miliona). W japońskim występują dialekty, których w sumie jest kilkadziesiąt, a główne różnice w dialekcie występują pomiędzy Tokio oraz Osaką.

Najstarsze znane nam teksty w języku japońskim pochodzą z V i VI wieku. Nie mówią one jednak wiele o samym języku. Bardziej wiarygodne teksty pochodzą z VIII wieku. Japoński pozostaje największym językiem o którego pochodzeniu nie wiadomo wiele.

Język japoński jest językiem aglutynacyjnym, czyli takim w którym formy wyrazowe są tworzone przez dołączanie do tematu, jednofunkcyjnych końcówek gramatycznych.

Język japoński składa się z trzech alfabetów. Dwóch sylabograficznych - katakany i hiragany oraz jednego piktograficznego - kanji. Istnieje jeszcze Romaji którego trudno nazwać alfabetem, jako że służy on jedynie do zapisywania znaków japońskich w transkrypcji romańskiej i tak na przykład słowo "japoński" - 日本語 (kanji) to w transkrypcji romaji Nihongo. Chyba nie ma nikogo, kto by opanował kanji do końca, jako że system ten składa się z ponad 40 tysięcy znaków. W rzeczywistości mniej niż 2000 znaków kanji stanowi 99% wszystkich używanych znaków. Znajomość 500 najpopularniejszych kanji wystarcza do tego by znać większość używanych znaków w życiu codziennym. Niemniej jednak nauka kanji jest niezwykle czasochłonna i trudna. Wielu Japończyków, mimo że ma kontakt ze znakami kanji na codzień (gazety, nazwy na sklepach, reklamy, instrukcje, napisy na opakowaniach itp.) nie jest w stanie pisać systemem kanji. Samo czytanie nie wystarczy, pisanie odgrywa tutaj kluczową rolę, a w erze komputeryzacji jest to jeszcze trudniejsze, czego konsekwencją jest zanikanie umiejętności pisania znaków. Coraz częściej zdarza się, że młodzi Japończycy muszą sięgać po słownik aby napisać nawet najprostsze i nieskomplikowane zdania. Najczęściej zastępuje się skomplikowane kanji znakami hiragany, niemniej jednak jest to przyczyną wielu pomyłek w zapisie wyrazów. Pojawiły się głosy aby zreformować język japoński przez radykalne ograniczenie znaków kanji czy nawet zamianę hiragany oraz katakany na znaki rzymskie. Pomysły te jednak nie mają szans na realizację, przynajmniej jeszcze przez wiele lat. Sporo słów brzmi tak samo w języku japońskim, a rozróżnić je można dopiero dzięki zapisowi przy pomocy znaków kanji.

Ciekawostką jest to, że zapis słów w japońskim może odbywać się zarówno poziomo od lewej do prawej jak i pionowo z góry na dół. Bardzo często temat (główna część) wyrazu pisana jest chińskim ideogramem kanji, który zazwyczaj określa znaczenie danego słowa. Liczby zapisywane są znakami kanji lub też cyframi arabskimi.

Alfabety sylabrograficzne nie są szczególnie skomplikowane i można się ich stosunkowo szybko wyuczyć. Poniżej przedstawiłem tabele z podstawowymi literami katakany i hiragany. Zarówno hiragana jak i katakana zawierają po 46 sylab przy pomocy których można zapisać wszystkie dźwięki występujące w języku japońskim. Te dwa systemy pisowni różnią się pochodzeniem oraz zakresem użycia, sposób odczytu pozostaje jednakowy.

Hiragana używana jest do zapisu słów rodzimych dla których znaki kanji nie istnieją. Inne zastosowanie to końcówki czasowników, przymiotników, a także partykuł oraz czasowników pomocniczych. Hiragana pojawiła się w epoce Muromachi (1392-1573) i jest daleko idącym uproszczeniem hentai-gana (język, którego znaki powstały w wyniku procesu upraszczania skomplikowanej kaligrafii).

Katakana powstała z przekształcenia fragmentów niektórych znaków hentai-gana. Pismo opracowane około IX wieku, powstało w skutek studiowania tekstów chińskich i wynikało z potrzeby wykreowania systemu zapisu znaków, który pozwoliłby ustawić znaki w porządku właściwym dla języka japońskiego, a jednocześnie umożliwiłby zaznaczanie na marginesie partykuł i sufiksów niezbędnych do ich przetłumaczenia. Głównym przeznaczeniem jest zapis słów pochodzenia obcego, nazw, a także imion zagranicznych, czasem onomatopei oraz nazw własnych japońskiej mitologii. Czasem używa się katakany do zapisu słów terminologii naukowej oraz rzeczowników aby podkreślić ich szczególne znaczenie. Katakany używano również przed II Wojną Światową w oficjalnych dokumentach.

TABLICE DO NAUKI ALFABETÓW SYLABOGRAFICZNYCH